Text grec

 (0:00) Ευθύνη της έκφρασης της Θεολογικής Σχολής (0:05) στην θητεία ενός κοσμήτορα σε μια σχολή (0:10) αλλά και εν ώψη αυτής της μεγάλης εορτής (0:15) έτσι θα λέγαμε της εκφραστικής εορτής (0:22) που φανερώνει την εγκύτητα του ουρανού με τη γη (0:26) στο πλαίσιο μιας νέας δημιουργίας. (0:31) Η Θεολογική Σχολή σαν ένας χώρος (0:36) όπου καλλιεργείται μια συνομιλία της θεολογίας (0:45) με την επιστήμη αφού είμαστε σε κρατικό πανεπιστήμιο ενταγμένοι (0:50) δεν μπορεί παρά να είναι ένα παρόν (0:54) το οποίο προσπαθεί να συνδυάσει τον λόγο περί Θεού (0:59) ο οποίος δεν περιορίζεται σε μια θεωρητική προσέγγιση (1:06) στα περί Θεού (1:08) αλλά προσπαθεί να ερμηνεύσει στην σύγχρονη πάντοτε κοινωνία (1:15) την ανάλυση αυτού του διαλόγου που φέρνει κοντά τον κόσμο (1:21) έτσι όπως δημιουργήθηκε ως ένα στολίδι που προσφέρθηκε στον άνθρωπο (1:28) αλλά ταυτόχρονα αποκωδικοποιώντας (1:32) και τον τρόπο με τον οποίο αυτή η γνώση, αυτή η θεωρία (1:37) αυτή η προσέγγιση της Θείας Σοφίας μέσα από την επιστήμη (1:41) να έχει και έναν βιωματικό χαρακτήρα (1:44) ο οποίος θα ανταποκρίνεται στους καημούς (1:47) να βάλουμε αυτή τη λέξη στον άνθρωπο κάθε εποχής (1:53) Η θεολογία ήταν ένα απαραίτητο στοιχείο στη σπουδή (2:00) και στην παιδεία όλων των ανθρώπων μέσα στην ιστορία (2:05) γιατί ακριβώς ήθελε να συνδέσει τα δεδομένα τα ορατά (2:11) με τα αόρατα τα οποία στη μεγάλη αυτή εορτή (2:16) όπως θα ακούσουμε από την υμνολογία (2:20) συνομιλούν τα αόρατα της ορατής (2:23) και τα επουράνια της επηγής και τα ναπανή (2:27) Έτσι μια θεολογική σχολή σαν ένα μήνυμα (2:31) θα λέγαμε προς την εορτή αυτή των πανηγύριων (2:38) και έτσι όπως μας παρουσιάζεται από την υμνολογία (2:42) με το Χριστός γεννάτε δοξάσατε (2:45) Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε (2:48) να δώσει ένα παρόν με την δική της φωνή (2:52) με την δική της παρουσία στον σύγχρονο άνθρωπο (2:56) και να διερμηνεύσει όσο είναι δυνατόν (3:01) μέσα από την οντολογική της παρουσία (3:04) σε μια κοινωνία όπως είναι η πόλη μας (3:07) να δώσει μια ελπίδα στον σύγχρονο άνθρωπο (3:11) μια ελπίδα που ο Θεός προσπαθεί να μας την ενισχύσει (3:17) και να μας την εκπληρώσει με τους καρπούς (3:21) της χάρης του Αγίου Πνεύματος (3:23) και εμείς συνεχώς την κρατούμε (3:27) σαν ένα αναμενόμενο στην πορεία της ζωής μας (3:31) Ο Ιωάννης ο Ευραγγελιστής (3:33) αυτός που ίσως δεν αναφέρει τίποτα (3:35) για τα περιγεννήσεως του Θεού Λόγου (3:38) έχει μια πολύ δυνατή έκφραση (3:40) μέσα σε πολύ λίγες λέξεις (3:41) ο Λόγος Σάξ εγένετο και η σκήνωση εγένετη (3:45) και από την άλλη μεριά στην υμνολογία (3:50) ακούμε ότι όλοι οι κτίσεις κάτι προσφέρει για την γέννηση (3:54) οι άνθρωποι δεν έχουν τίποτα άλλο παρά μια μητέρα παρθένο (3:58) έχουμε από την μία δηλαδή τον Λόγο που σαρκώνεται (4:01) και από την άλλη μια μητέρα παρθένο (4:03) δύο πρόσωπα τέτοια (4:06) ποιος είναι ο ρόλος τους μέσα στο γεγονός της γεννήσεως (4:09) και αυτός ο ρόλος πως επηρεάζει τις δικές μας (4:12) τις καθημερινές ζωές ως χριστιανούς (4:16) Ναι, θα λέγαμε ότι είναι ένα σύνθετο φαινόμενο (4:21) το οποίο μας παρουσιάζει (4:25) το γεγονός της αγάπης του Θεού (4:28) καθώς αυτό εκφράζεται προς τον άνθρωπο ιδιαίτερα (4:32) και μέσω όλης της κτίσεως (4:34) μέσω όλης της δημιουργίας (4:36) για να μπορέσουμε να εμβαθύνουμε σε αυτό το γεγονός (4:39) η Εκκλησία μας έχει προετοιμάσει (4:42) με τα προαιόρτια άσματα (4:45) και με τα άσματα της εορτής (4:47) τα οποία αν δεν τα προσεγγίσουμε (4:50) και να τα συνδυάσουμε με το περιεχόμενό τους (4:54) δεν είναι εύκολο (4:56) Είχαμε την Κυριακή των Προπατόρων (4:59) που μας μίλησε για ένα δείπνο που ετοιμάστηκε (5:02) και έδωσε και προσκλήσεις επίσημες (5:05) για να προσέλθουν οι προσκεκλημένοι (5:10) και είδαμε την ανταπόκριση των ανθρώπων (5:15) με ένα έλλειμμα (5:16) γιατί δεν ήταν έτοιμοι να πάνε σε αυτό το δείπνο (5:19) το δείπνο όμως έγινε (5:22) και θα λέγαμε ότι μετά την πρώτη αποτυχία του ανθρώπου (5:26) να συμμετάσχει στο δείπνο της παραδίσιας ζωής (5:29) στην συναναστροφή με το Θεό (5:32) ο Θεός συνέχισε και αναζήτησε τον άνθρωπο (5:35) μέσα από την Παλαιά Διαθήκη (5:37) από τα σωδούς και τα ζερήμα της πόλεως έτσι (5:41) με τους απεσταλμένους (5:44) τους πατριάρχες, τους προφήτες (5:47) όλα τα πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης (5:50) εν πολύς και αντιφατικά παρουσιαζόμενα (5:56) μέσα στο πλαίσιο να ετοιμάσει ένα δείπνο τόσο λαχταριστό (6:01) που θα λέγαμε ότι οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να το χάσουν (6:07) και ποιο ήταν το έδεσμα (6:10) ήταν η ανθρώπιση του ίδιου του Θεού (6:13) να έρθει κοντά στον άνθρωπο και να του δείξει πλέον αυτά (6:17) όχι με μια θεωρία, όχι με μια απόσταση (6:21) και με μια θα λέγαμε αορασία της παρουσίας του Θεού (6:25) γιατί όπως αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη (6:29) δεν μπορεί να δει κανείς τον Θεό και να ζήσει (6:31) άρα λοιπόν ο Θεός για δεύτερη φορά δίνει στον άνθρωπο την ευκαιρία (6:36) να είναι τόσο κοντά του που να μπορεί να τον ψηλαφίσει (6:41) να τον ακούσει, να τον δει (6:43) αυτό δεν είπαν οι Απόστολοι (6:44) αυτό που είδαμε, που ακούσαμε και οι χείρες μας ψηλάφισαν (6:48) αυτό βγαίνει μέσα από την καρδιά μας σαν μια δύναμη (6:52) που έρχεται να παρηγορήσει τον άνθρωπο (6:57) από την λύπη ή από την στεναχώρια (7:01) της αποστασιοποίησής του από τον Θεό (7:03) έτσι βλέπουμε μια νέα δημιουργία με τη γέννηση του Χριστού (7:07) με την ενανθρώπιση του Λόγου (7:09) ο οποίος εκένωσεν εαυτόν μορφή δούλου λαβών (7:15) και ήρθε γεννήθηκε με ένα ταπεινό τρόπο (7:19) σαν αφανής μέσα στον επίσημο κόσμο (7:23) στην αυτοκρατορία τη Ρωμαϊκή (7:25) και δίνοντας μια απαρχή μιας νέας σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό (7:30) η οποία επίσης ήταν συνυφασμένη (7:34) με αυτό το περιεχόμενο όλης της κτίσεως (7:38) η ουρανή των αστέρα, οι άγγελοι τον ύμνο (7:41) το σπήλαιο την φάτνη, οι ποιμένες το θαύμα (7:46) εμείς οι μάγοι τα δώρα, εμείς μητέρα παρθένο (7:51) αυτό είναι η μεγάλη οικονομία του Θεού (7:56) να βρει όλες τις παραμέτρους (8:00) με τις οποίες θα μπορούσε να κυκλώσει τον άνθρωπο με την αγάπη του (8:04) και να του δώσει την αίσθηση αυτή της θέλησης του να τον λυτρώσει (8:10) και αφού ο άνθρωπος δεν κατάφερε μόνος του να βρει αυτό το δρόμο (8:14) ήρθε ο ίδιος, συναναστράφηκε μαζί μας σαν ένας όμοιος με εμάς (8:21) αλλά δείχνοντας έναν τρόπο ουράνιο για να μπορέσει ο άνθρωπος να επιστρέψει (8:27) στον χώρο από όπου εξέπεσε και από όπου ταλαιπωρούνταν (8:31) μέσα και από την ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης (8:35) αλλά και μέσα στην νέα ιστορία, μετά την Καινή Διαθήκη ιστορία (8:40) την οποία ο άνθρωπος δεν αξιοποίησε όλες τις ευκαιρίες που του έδωσε ο Θεός (8:48) για να επανασυνδέσει τον εαυτό του με την θεϊκή οντολογία, με την θεϊκή πραγματικότητα. (8:58) Γιατί τα δεδομένα και τα αναμενόμενα ήταν καθορισμένα εξ αρχής.

(9:07) Η εικόνα του Θεού υπάρχει μες στον άνθρωπο ως μια οντολογία δυναμική (9:12) η οποία καθορίζει και την πορεία προς το καθόμοιος. (9:16) Ήρθε λοιπόν ο Χριστός να ερμηνεύσει αυτή την πορεία (9:19) μέσα από τα δεδομένα της ανθρώπινης ύπαρξης (9:25) την ελευθερία πρώτα πρώτα, το νου, την νόηση για να μπορεί να κάνει τους συνδυασμούς (9:32) που θα αξιοποιήσουν την πορεία μέσα σε έναν δρόμο προς τη συνάντηση με τον Θεό (9:39) και αν θέλετε και την ευκολία με την οποία παρέχεται στον άνθρωπο (9:46) μετά από μια βούληση, μετά από μια θέληση να συνομιλήσει με τον Θεό. (9:51) Να συναναστραφεί με τον Θεό, να αξιοποιήσει αυτή την κοινωνία (9:56) και να βρεθεί από αυτόν τον κόσμο στην βίωση των εσχάτων.

(10:01) Στην ένωση με τον Θεό. (10:03) Αν παρακολουθήσουμε τους βίους των Αγίων (10:06) θα δούμε ότι ακριβώς αυτή η ενανθρώπιση του Θεού έδωσε την ευκαιρία της θεοποίησης (10:15) κατά χάρη βέβαια, όπως λέει ο Μέγας Αθανάσιος (10:19) «Ο Θεός ενενθρώπησεν, είνα εμείς θεοποιηθόμεν». (10:23) Αυτό λοιπόν νομίζω είναι το μυστικό για να μπούμε στο μυστήριο της γέννησης του Χριστού μας.

(10:31) Και βέβαια να πούμε κάτι ακόμη πολύ σημαντικό. (10:35) Η Εκκλησία ως το σώμα του Χριστού που συνεχίζει να υπάρχει στον κόσμο. (10:41) Που συνεχίζει να είναι η παρουσία του Χριστού στον κόσμο.

(10:44) Έτσι το σώμα με κεφαλή το Χριστό μας δίνει την ευκαιρία (10:49) μέσα σε αυτές τις λαμπρές ημέρες του Αγίου Δωδεκαημέρου (10:54) να προσεγγίσουμε και να μη σταγωγηθούμε στην εορτή της Θείας Επιφανίας. (11:04) «Ο Θεός γεννιέται ταπεινά μέσα σε σιωπή, σε μία φάρη με κενό. (11:10) Τα ουράνια αγάλλονται και δοξάζουν τον Θεό.

(11:14) Αυτό γίνεται στο πνευματικό, στο ορθολογικό επίπεδο. (11:18) Ο κόσμος εκείνη τη στιγμή ελάχιστα καταλαβαίνει (11:21) από αυτό το πιστήριο το οποίο θα ανακοινήσει τον ίδιο τον κόσμο. (11:26) Στη σημερινή εποχή, ίσως αν θα μπορούσαμε να της δώσουμε ένα καρακτηρισμό, (11:31) είναι μια εποχή πληθωρίου.

(11:34) Αυτή την ησυχία την οποία διδάσκει η εορτή του Χριστού (11:39) για να μπορεί σήμερα σε αυτή την κατάσταση ο άνθρωπος να την παίρνει». (11:44) Θα έλεγα, ίσως δεν μπορεί να την βρει εύκολα, αλλά την αναζητάει. (11:50) Την αναζητάει γιατί ένα φρόνημα που καλλιεργείται σήμερα στον σύγχρονο κόσμο (11:56) είναι αυτός ο χήμαρος της αστοχίας (12:06) ότι ο κόσμος γίνεται ένα καταναλωτικό αγαθό.

(12:11) Ένα καταναλωτικό αγαθό που απευθύνεται κυρίως στις αισθήσεις (12:17) και στην ηλική περίσσια ή στην ηλική πλησμονή. (12:23) Αυτό είναι ένα μεγάλο εμπόδιο για να μη σταγωγηθεί ο άνθρωπος (12:28) στην ησυχία αυτών των εορτών, αυτής της εορτής κυρίως, (12:33) γιατί έχει χάσει τα αισθητήρια αυτής της αίσθησης. (12:40) Θέλω να πω όταν αυτή η εορτή στον σύγχρονο κόσμο (12:46) προετοιμάζεται όχι με έναν τρόπο μυσταγωγικό (12:49) αλλά με έναν τρόπο φαντασμαγορικό κοσμικά (12:54) κουράζει τον άνθρωπο.

(12:56) Έχουμε ακούσει πολλούς ανθρώπους στην επικοινωνία μας έτσι πριν τις εορτές (13:00) ότι κουράστηκα αμάν να έρθουν αυτές οι μέρες για να ησυχάσουμε (13:07) και να ησυχάσουμε από τι. (13:09) Από το να πούμε εκτελέσαμε τις ηλικές μας προμήθειες, (13:16) τακτοποιήσαμε κάποιες κοινωνικές υποχρεώσεις σε εισαγωγικά (13:20) χωρίς τελικά να αφήσουμε ένα ουσιαστικό περιεχόμενο. (13:25) Τα λαμπιόνια θα σβήσουν κάποια στιγμή (13:28) αλλά ποιο φως θα μείνει μέσα στην καρδιά μας.

(13:32) Το άστρο της Βηθλεέμ μιλάει ή οδήγησε τον υμνογράφο (13:38) να πει σε προσκυνεί τον ήλιο της δικαιοσύνης. (13:43) Έναν ήλιο ο οποίος δεν δεί, ο οποίος είναι εγνωσμένος ως η ανατολή (13:50) και ο άνθρωπος όταν προσδοκά την ανατολή έχει μέσα του μια χαρά, (13:57) θα έλεγα μια εσωτερική προσδοκία (14:04) ότι θα φωτιστεί η ζωή του, ότι θα συνεχίσει κάτι όμορφο. (14:09) Δεν ξέρω αν ο σημερινός κόσμος μετά από το σβήσιμο (14:14) αυτών των διαφόρων λαμπιονιών (14:18) θα παραμείνει μέσα του έτσι φωτισμένος και χαρούμενος.

(14:23) Αυτό που τουλάχιστον η εκκλησία μας προσφέρει (14:29) είναι αυτό το να συμμετάσχουμε σε αυτή τη φαντασμαγωρία (14:34) που ακτινοβολεί η φάτνη, η ταπεινότης, (14:39) που ακτινοβολεί η προσδοκία της λύτρωσης, (14:43) που ακτινοβολεί η δυνατότητα που μπορεί να έχει ο άνθρωπος (14:47) να επικοινωνήσει με αυτό το γεγονός. (14:50) Είναι κρίμα που δεν μπορούμε σήμερα να εντρυφήσουμε (14:55) λίγο στην υμνολογία της εκκλησίας η οποία θα μας δώσει (14:59) μεγάλη τροφή με όλα αυτά τα γεγονότα (15:04) να είμαστε λίγο πιο ενημερωμένοι εγώ θα έλεγα (15:09) για να μπορέσουμε να κάνουμε και μια προσωπική προσπάθεια (15:12) ώστε αυτό να έχει μια συνέχεια. (15:15) Γιατί η γέννησης του Χριστού, η ενανθρώπιση του Θεού (15:19) δεν είναι το σημείο των Χριστουγέννων.

(15:23) Είναι οι Σταύρωσες, είναι οι Ανάστασες, (15:27) είναι οι Ανάληψες, είναι η Βασιλεία του Θεού. (15:30) Και αυτό αν δεν μπορέσουμε να το συνδυάσουμε (15:33) στο περιεχόμενο αυτής της εορτής (15:36) και να το δούμε σαν μια προοπτική πρόκληση (15:42) γιατί είναι πραγματικά πρόκληση να σου προσφέρεται (15:45) ένα τόσο μεγάλο γεγονός, γεγονός που σου ανήκει (15:51) και μπορείς να το οικειοποιηθείς (15:55) και όμως η απόσταση από αυτή τη μυσταγωγία (16:00) από αυτή τη συμμετοχή στο μυστήριο (16:03) θα λέγαμε το αφήνει να είναι αναξιοποιητό.